DAG! REAKTIES WORDEN OP PRIJS GESTELD!!!!
Welkom!

Waarom een web-log? Wellicht ter vermaak, maar in ieder geval omdat ik het leuk vind af en toe eens iets de ruimte in te sturen.

Misschien maak ik met mijn schrijfsels zelfs wat reakties los. Ik stel ze in ieder geval op prijs.

Kijk even rond en laat weten dat je hier geweest bent!

Dag!

Tim

De afgelopen week ben ik vrij geweest. Een weekje vrij voor mijn plezier. En plezier heb ik gemaakt. Theater op donderdag en zaterdag, gelardeerd met kroegbezoek, met bijijna een avontuur met twee leuke amerikanen tot gevolg, maar gelukkig had ik te veel gedronken en is het bij een leuk gesprek gebleven. Haha.

Op zaterdag ben ik in elk geval naar het stuk “elementaire deeltjes” gegaan, naar het gelijknamige boek van Houellebecq.
Het was werkelijk een stuk theater zoals je toch niet vaak te zien krijgt. Natuurlijk ook omdat het gebaseerd is op het geruchtmakende boek dat zeker in 1998 erg onconventioneel was, maar m.i. ook door het originele en veelvuldige gebruik van geluid en video. In het boek wisselen platvloerse sexuele uitspattingen en semi-wetenschappelijke en filosofische verhandelingen elkaar in rap tempo op. Zo ook op het podium. Haha, je ziet niet in elk toneelstuk dat een van de hoofdpersonen zich op een steiger naakt staat af te trekken. Haha. Het publiek was denk ik goed voorbereid want ik ervoer weinig geschokte reakties. Helaas Een (minder enthousiaste) recentie kan je lezen op: http://www.parool.nl/theater/2005/recensies/032105-houellebecq.html.

Tot slot van deze avond nog even een goed glas gedronken in de goede oude L&B in de Korte Leidse Dwarsstraat. Nogmaals: een aanrader voor iedereen.

Zondag staat wederom kroegbezoek op de rol, met 4 vrienden. Ik ben benieuwd of eerste paasdag nog iets leuks oplevert… een paasgedicht misschien wel. Maandag begin ik weer met werken. Ik ben misschien niet volledig uitgerust, wel uitgelaten!

ik zal nooit echt gelukkig zijn
daarvan ben ik me wel bewust
de leegte vult zichzelf met lust

op zoek naar een vullend genot
zal ik beseffen dat de leegte lek is
dat de leegte niet vol zal raken

door het pseudo geluk
met de verrassendste smaken
zal ik me langzaam gek laten maken

soms zie ik iemand lopen en dan
denk ik: die zou ik willen volgen
niet gewoon, maar zo van boven
niet maar even, maar heel lang
ik zou willen weten hoe hij ‘t doet
hoe hij heeft bereikt, niet vermoed
dat hij mijn held is

welk voer heeft hem zo groot
gebracht zo mooi en sterk
hoe komt hij aan die levenskracht
waar ik zelf ook zo naar smacht
kan ik dat van hem leren?

maar god ben ik niet en
vliegen kan ik evenmin
dus blijft het gissen naar
waarom hij mij bemint

Van onze verslaggever te weesp – Maarten liep over het zebrapad. Het stoplicht stond voor hem op groen, voor de auto’s op rood. Een fiatje 500 kwam aanscheuren en remde bruusk voor Maarten, reed hem nog net niet van zijn sokken. Naar zijn voorhoofd gebarend liet Maarten merken dat hij het niet eens was met het rijgedrag van de automobilist, een opgefokt kereltje van 1m90. De automobilist was dit te veel. Terwijl Maarten zijn weg vervolgde reed de automobilist een ommetje, parkeerde deze zijn auto en wachtte op Maarten. Toen Maarten in de buurt kwam stapte de automobilist uit en sloeg hij Maarten in zijn gezicht. Maarten, geschrokken, werd door mij, die achter hem aan had gelopen, meegetrokken om verdere escalatie te voorkomen… de automobilist had ook nog een paar vriendjes in zijn auto zitten. Eenmaal de hoek om heb ik het kenteken van de auto voor Maarten, hevig aangeslagen, opgeschreven. Ook heb ik hem mijn naam en telefoonnummer gegeven. Ook een omstander bood Maarten aan alsl getuige te willen optreden. Ik hoop maar dat Maarten aangifte heeft gedaan. Dit mag niemand ongestraft laten!

In Zimbabwe worden binnenkort verkiezingen gehouden. Zimbabwe? Wat is daar nu zo belangrijk aan? Waarom moet ik dat weten?

Awel! Omdat het daar een bende is. President Mugabe is dit jaar 25 jaar aanvoerder van een schurkenbende. Hij onderdrukt, moordt, vervalst, corrumpeert.

Steun het Fonds voor Democratie in Zimbabwe! Giro 26655.

Zie ook: www.niza.nl

in ‘t zelfde café aan ‘t zelfde plein,
zit een oude man een man te zijn.

met rimpelhanden, gezicht gegroefd,
komt hij tot rust, gemoed bedroefd,
om ‘t heden en de herinneringen in z’n kop.
vroeger houdt in je hoofd nooit op.

de muziek van toen, bier en jenever,
wekt ‘t verleden plots weer tot leven,
en even maakt zijn sombre gelaat,
voor een glimlach naar ‘t verleden plaats.

met droeve kop en een borrel op neuriet hij
zit uren op een bank in ‘t park bij een boom en hangt erbij
hij leest een boek en hij verzit en leest dan maar de krant
en hij verzit en kijkt verstrooid is er niet bij met zijn verstand
verveeld en somber denkt hij voor zich uit te kijken
vraagt zich af waarom hij zo anders is dan zijn gelijken
die luidruchtig met plezier ook in het park vertoeven
balspel spelen, waarom zij niet altijd denken hoeven
zijn hoofd loopt over van gevoel voelt zich alleen
een loden last zijn eenzaamheid is zijn probleem
zijn lijf is moe want al jaren slaapt hij slecht
drinkt veel te veel want zijn verdriet is echt
vraagt zich af wat te doen en hoe voort te gaan
is moedeloos moe van zijn eenzaam bestaan
denkt en denkt dus na en neuriet zijn lied
wellicht ligt er morgen een vriend in ‘t verschiet

Ik liep weer laat over straat. Het was koud en de sneeuw dwarrelde omlaag. De oranje straatlampen verlichtten de vroege nacht en verspreidden een warme gloed. Ik had tot laat gewerkt en was op weg naar huis. Ik heb geen hekel aan het laat op pad zijn. Ik hou van verlaten metro’s en stations, lege straten en stilte om me heen. Ik ben op zulke momenten graag alleen.

Echt alleen ben ik echter zelden. Ik voel dat ze er zijn, en ze zijn er ook. De kartonnen bouwsels die ze oprichten getuigen van hun aanwezigheid. Onder bruggen, achter pilaren en in portieken; op de straat zijn ze thuis.

Altijd voel ik een vreemd soort verwantschap met hen, de dak- en thuislozen. Die anderen die niet eens zo anders zijn. Ik zou daar ook kunnen liggen, in mijn slaapzak onder wat dozen. Ik zou proberen te slapen, maar in deze kou lijkt me dat niet fijn. Ik zou waarschijnlijk wel honger hebben.

Tegenwoordig hebben we veel keus. Het lijkt alsof keuzevrijheid als synoniem gezien wordt voor geluk. Hoe meer keuze we hebben, hoe groter de kans is dat we datgene vinden dat het bést bij ons past, hoe groter de kans is dat we gelukkig zijn met onze keuze en met ons leven dat we inrichten aan de hand van onze keuzes. Is dat zo?

Of is het wellicht zo, dat hoe meer keus, hoe langer ik op zoek ben? Hoe meer keus, hoe meer het idee zich aan mij kan opdringen dat er wellicht nóg iets beters te vinden is? Kan het zo zijn dat áls ik eenmaal een keuze heb gemaakt, ik uiteindelijk niet blij ben met mijn keuze in de wetenschap dat er zich later een nóg betere mogelijkheid zou kunnen aandienen? Kan het zo zijn dat door de hoeveelheid aan keuzes, ik nooit écht gelukkig kan zijn?

Met al die keuzes heeft de dakloze niets te maken. Hij moet er voor zorgen dat hij het warm heeft. Hoe hij daarvoor zorgt, doet er niet toe. Hij moet er voor zorgen dat hij geen honger heeft. Hoe hij daarvoor zorgt, doet er niet toe. Hij moet ervoor zorgen dat hij overleeft. Hoe hij daarvoor zorgt, doet er niet toe.

Zouden er dak- en thuislozen zijn die er voor hebben gekozen dak- en thuisloos te zijn? Mensen die er bewust voor hebben gekozen niets meer te maken te willen hebben met het maken van keuzes? Ik kan me dat wel voorstellen. Ik kan me voorstellen dat er mensen zijn die niet willen kiezen, die niet kunnen kiezen, en die het kunnen kiezen aan zich voorbij laten gaan.

Op die manier, om dat gevoel, voel ik mij met hen verwand. Om die reden zou ik naast hen kunnen liggen.

Gelukkig verzuip ik nog niet in de keuzes die ik aangeboden krijg, die mij worden opgedrongen. Ik laat ze simpelweg niet toe. De tv laat ik uitstaan, de sensatiekrant lees ik niet, de supermarkt mijd ik. Aan gesprekken over interieur, tv-programma’s en nieuwe electronica neem ik geen deel. Ik wil het eigenlijk niet weten.

Voorlopig wandel ik dus door naar huis en verwarm mijn koude bed. Door aan die anderen te denken, denk ik dat ik het toch wel red.

Dakloos onder een brug,
schrijf ik vliegensvlug,
een gedichtje in de kou,
want stel dat ik bevriezen zou.

Over honger die aan me knaagt,
me in mijn dromen belaagd.
Dromen over dichter zijn,
bij liefde, warmte, rode wijn.

Maar telkens word ik wakker,
door honger of de zon,
en besef als arme stakker,
dat ik gisteren zo ook opnieuw begon.